Ποτέ δεν ήταν ένα απ’ τα όνειρά μου να γίνω οικονομολόγος εκ του προχείρου. Και φέτος -που δεν υπάρχει παρέα, σίριαλ, εναλλακτικό γκρουπάκι, ανώνυμος σχολιαστής στο YouTube, που να μην εποφθαλμιά έστω και για μια νύχτα τις δάφνες αυτού του ρόλου- δεν βρίσκω ούτε έναν ελάχιστα σοβαρό λόγο για να μετακινηθώ απ’ την τάση μου αυτή.

Όταν ήταν μικρή, ήθελε να γίνει βιβλιοπώλης. Έγινε ηθοποιός. "Ίσως για να ταξιδέψω, μέσα μου. Γιατί όταν ανοίγει η αυλαία, πραγματικά δεν ξέρεις αν είναι προς τα έξω ή προς τα μέσα". Χαμηλόφωνη η ομιλία της, χαμηλών τόνων η παρουσία της. Ίσως γιατί απευθύνεται πρωτίστως προς τα έσω. Μάλλον επειδή επιμένει να απομακρύνεται από το Εγώ ακολουθώντας "ένα μεγάλο, ονειροπόλο Εμείς". Η Μαρία Κανελλοπούλου λέει τα πράγματα με το όνομά τους. Και τα καλά και τα άσχημα. Όπου χρειάζεται, και με ονοματεπώνυμο. Η δική της διαδρομή ξεκίνησε από τα Καλάβρυτα. Με τη μυρωδιά του χαρτιού στο βιβλιοπωλείο του θείου της να γλυκαίνει τον ύπνο της. Με τον μεγάλο σταυρό στον απέναντι λόφο του σπιτιού της να θυμίζει την "ναζιστικής έμπνευσης" τραγωδία, και το γιατί της κυρα-Ανθής, αυτό το σπαρακτικό γιατί...