Μας υπονομεύουν το δικαίωμα σε αυτή καθεαυτή την επιβίωση. Μας στερούν το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια. Μας θέλουν δουλοπρεπείς, υποτελείς και άφωνους, να αποδεχόμαστε σεμνά και ταπεινά την σταδιακή απάλειψη και των πλέον αυτονόητων δικαιωματικών παροχών, που αν μη τι άλλο μας επέτρεπαν μέχρι σήμερα να ζούμε με αξιοπρέπεια. Η τελευταία εγκύκλιος του ΙΚΑ αφαιρεί πλέον από τους ανθρώπους με αναπηρία θεμελιώδεις – δικαιωματικές παροχές, δίχως τις οποίες η αξιοπρεπής ζωή είναι αδύνατη. Ταυτόχρονα, αφαιρεί από τους κυβερνώντες και το τελευταίο άλλοθι δημοκρατικής νομιμοποίησης και στοιχειώδους πολιτικής εντιμότητας. Η κλεψύδρα της ανοχής μας άδειασε οριστικά. Η κατάπτυστη εγκύκλιος του ΙΚΑ που μας απαγορεύει τελεσίδικα να ζήσουμε με όρους κοινωνικής αξιοπρέπειας δεν θα ισχύσει. Στο απαγορευτικό ζωής που μας θέτουν απαντάμε με ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΑΝΟΧΗ.

Ένας νεκρός την Τρίτη. Ένας με κώμα την Τετάρτη. Ο ένας στην Ομόνοια, ο άλλος στο Σύνταγμα. Και οι δύο με το φως του ήλιου. Η χώρα καιρό τώρα παράγει περισσότερη βία από όση μπορούν να αντέξουν οι πολίτες της. Ποιος την παράγει δεν έχει και πολλή σημασία. Ή μάλλον έχει σημασία για τους παρατηρητές, γι’ αυτούς  όμως που βυθίζονται κάθε μέρα όλο και πιο βαθιά μέσα στη βία, μικρή σημασία έχει ποιος υπογράφει τη βία. Τα πράγματα γίνονται χειρότερα από στιγμή σε στιγμή. Χειρότερα στους δρόμους, χειρότερα στις διαδηλώσεις, χειρότερα παντού.