Ένας νεκρός την Τρίτη. Ένας με κώμα την Τετάρτη. Ο ένας στην Ομόνοια, ο άλλος στο Σύνταγμα. Και οι δύο με το φως του ήλιου. Η χώρα καιρό τώρα παράγει περισσότερη βία από όση μπορούν να αντέξουν οι πολίτες της. Ποιος την παράγει δεν έχει και πολλή σημασία. Ή μάλλον έχει σημασία για τους παρατηρητές, γι’ αυτούς  όμως που βυθίζονται κάθε μέρα όλο και πιο βαθιά μέσα στη βία, μικρή σημασία έχει ποιος υπογράφει τη βία. Τα πράγματα γίνονται χειρότερα από στιγμή σε στιγμή. Χειρότερα στους δρόμους, χειρότερα στις διαδηλώσεις, χειρότερα παντού. 

Θα σας το πω σύντομα, γιατί σήμερα έχετε να διαβάσετε πολλά αντίστοιχα «αθλητικά» σχόλια. Ορισμένοι Ολυμπιακοί νομίζουν ότι είναι πιο πολλοί, το ίδιο πιστεύουν και ορισμένοι Παναθηναϊκοί. Και οι δυο κάνουν λάθος. Εμείς είμαστε πιο πολλοί!
Και ποιοι είμαστε εμείς. Είμαστε άνθρωποι που μας αρέσει το ποδόσφαιρο. Κάνουμε πλάκα μεταξύ μας για την μπάλα. Καμιά φορά μαλώνουμε κιόλας. Κορδωνόμαστε για τις επιτυχίες της ομάδας μας ή κατσουφιάζουμε στις στραβές της. Μας αρέσει να ανήκουμε κάπου και να φωνάζουμε που και που κανένα σύνθημα. Όμως είμαστε άνθρωποι με αρχές.