Σκέφτομαι πολύ καιρό να γράψω αυτό το κομμάτι. Όχι μόνο από δημοσιογραφικό ενδιαφέρον, αλλά και γιατί εγώ ο ίδιος έπρεπε να απαντήσω στον εαυτό μου ποιο είναι το καλύτερο για τη χώρα και για μένα. Όπως όλοι ανησυχώ και φοβάμαι. Και όταν φοβάσαι είναι εύκολο να κάνεις τα χειρότερα. Δεν υπάρχει συνταγή για το φόβο πέρα από τη γνώση.

Όταν ήταν μικρή, ήθελε να γίνει βιβλιοπώλης. Έγινε ηθοποιός. "Ίσως για να ταξιδέψω, μέσα μου. Γιατί όταν ανοίγει η αυλαία, πραγματικά δεν ξέρεις αν είναι προς τα έξω ή προς τα μέσα". Χαμηλόφωνη η ομιλία της, χαμηλών τόνων η παρουσία της. Ίσως γιατί απευθύνεται πρωτίστως προς τα έσω. Μάλλον επειδή επιμένει να απομακρύνεται από το Εγώ ακολουθώντας "ένα μεγάλο, ονειροπόλο Εμείς". Η Μαρία Κανελλοπούλου λέει τα πράγματα με το όνομά τους. Και τα καλά και τα άσχημα. Όπου χρειάζεται, και με ονοματεπώνυμο. Η δική της διαδρομή ξεκίνησε από τα Καλάβρυτα. Με τη μυρωδιά του χαρτιού στο βιβλιοπωλείο του θείου της να γλυκαίνει τον ύπνο της. Με τον μεγάλο σταυρό στον απέναντι λόφο του σπιτιού της να θυμίζει την "ναζιστικής έμπνευσης" τραγωδία, και το γιατί της κυρα-Ανθής, αυτό το σπαρακτικό γιατί...